Fraza kształt słówka którego zawiera Statement, Pytanie, Okrzyk, albo Rozkaz.
. Fraza w kształcie Deklaracji czytuje nazwana Declarative Fraza: jak, pies biega.
B. Fraza w kształcie Pytania czytuje nazwana Interrogative Fraza: jak, pies biega?
C. Fraza w kształcie Okrzyku czytuje nazwana Wykrzyknikową Frazę: jak, jak mocno pies biega!
D. Fraza w kształcie Rozkazu, Exhortation, albo Entreaty czytuje nazwany Imperatyw Fraza: jak, odchodzenie, biegają poprzez Alpy; albo pozwalają psu biegać.
NUTA. Po Lehman (1974), “the zasadniczy rząd fraz w postaciach SROKI być OV. Poparcie dla tego przybierania jawne w najbardziej starych tekstach tworzyw zaświadczonych najbardziej rannych w IE dialektach. Zasadniczy rząd fraz w tych rannych dialektach nie może być określony wyłącznie przez częstość frazy wzory. Dla, lubią inne lingwistyczne zbudowania, fraza wzory manifestują znaczony oraz unmarked rząd. Znaczony rząd czytuje liczony w literackich tworzywach. Dokumenty przeżywające od najbardziej rannych dialektów faktyczno wszystko w wierszu albo w literackich kształtach prozy. Przeto dużo indywidualnych fraz nie mają unmarked rząd, z czasownikiem zwieńczenie. Dla tych konkluzji powodu o charakterystycznym rzędzie słowa SROKI i rannych dialektów będzie dokumentowane w części na tamtych syntaktycznych wzorach to rzadko czytują zmienione dla literackiego i rhetorical skutku: porównawcze zbudowania, obecność postpozycji i prepozycji, i nieobecności przedrostków, (...)”.
Lehman czytuje krytykowany przez Friedrich (1975) kto, lubią Watkins (1976) i Rozcieracz (1975), podtrzymują VO przedhistoryczną sytuację, prawdopodobnie SVO (lubią tamte znajdowaną w ‘central’ IE tereny), z non-zgodne dialektyczny SOV odkrycia. W jakimś wypadku (viz. Lehman i Rozcieracz), starszy IE JA albo IE II OV (VSO dla Rozcieracza) byłbym zastąpiony przez nowszy VO (SOV dla Rozcieracza, później SVO przez proces przekładu czasownika) – tak, całe Indoeuropejskie zaświadczone dialekty rozwinęły się (tak prawdopodobnie od wspólnego Późnego PASZTETOWEGO kierunku) do nowoczesnego SVO.
Nowoczesny Indoeuropejski, że nowoczesny IE język, może pójść za ściślejszymi formalnymi wzorami zaświadczonymi w najbardziej starych napisach, i.e. ( S) OV, że w Vedic Sanskrycie, Starożytnym greku, Starej łacinie i Avestan. Nowszy, generał (S) VO rząd (znajdowany w greku, łacinie, Avestan, Germańskiej, itp.), Który przejawia zmianę od OV w Rannej SROCE ku VO w Późnej SROCE dla mówionego języka Europy – i nawet jakieś kształty litterary korzyści, że e.g. Dziennikarstwo – mogło być używane w non-formalne konteksty.
PASZTETOWE frazy były obaj Nominalny, i.e. Formowali przez rzeczowniki, albo Ustne, jeśli oni włączyli czasownik.
I. Materia i Orzeczenie. Materia frazy osoba albo rzecz mówiona. Orzeczenie że który podpada powiadane.
. Materia zwykle Rzeczownik albo Zaimek, albo jakieś słowo albo grupa słówka używanego jako Rzeczownik.
B. Orzeczenie frazy może być Czasownikiem (jak pies biega), albo to może składać się jakiegoś kształtu es i Rzeczownika albo Przymiotnika którego opisuje ordefines materia (jako To fajnie). Taki rzeczownik albo przymiotnik czytuje nazwany Rzeczownik Orzeczenia albo Przymiotnik.
II. W Proto-indoeuropejskie, naturalne frazy mogą być złożone jedynego jednego słowa, rzeczownika albo czasownika; jak, Bóg!, Albo (to) pada.
NUTA 1. Nominalne frazy tego typu zwykle Interiekcje i Wołacze. Ustne frazy tego typu włączają Imperatywy (przynajmniej 2 P. Sg.) I bezosobowe czasowniki, które miały nigdy materię w najbardziej starych zaświadczonych dialektach; jak, dla Eng. (To) pada, cf. Got. Rigneiþ, Lat. Pluit, Gk. ὓει, Skt. várṣati. To uwierzyło że kiedy IE dialekty stawały SVO w budowie, tak że materia była spotrzebowywana, trzecim pojedynczym anaforycznym zaimkiem, odpowiednim do tego, niemieckiego es, Francuszczyzna il, itp., Podpasłem wprowadziwszy jak w takich frazach. Takie zaimki były wprowadzane ponieważ SVO języki muszą mieć motywy w frazach, że robią nieprzechodnie czasowniki w ladzie OV język. Takie czasowniki mogli być uzupełnione przez rzeczowniki w różnych wypadkach, wśród nich biernik. Te zbudowania specjalnie wystające dla czasowników wiążących do wzruszeń; jak, Lat. Miseret, pudet, taedet, Skr. Kitaváṃ tatāpa. Porównajcie także Cicero’s Lat. Eōrum nōs miseret, albo O. H. G. Thes gánges thih nirthrúzzi. W SROCE osądza różne szafkowe kształty mógł być używany z czasownikami. Najbardziej naturalne frazy mogą składać się czasowników odprowadzonych przez rzeczowniki w siedmiu ośmiu wypadków; tylko wołacz nie tak używany. Rzeczowniki napełniają rolę obiektów albo, możliwie lepszych wyrażonych, uzupełnień.
NUTA 2. Prócz tego naturalnej frazy której składa tylko czasownika, naturalna fraza w rannych dialektach i w SROCE mogła składać się czasownika odprowadzonego przez rzeczownik albo zaimek jak uzupełnienie. Materia jakkolwiek wasn’t zleceniobiorca. Też nie były innymi zbudowaniami którymi mogą zakrawać być kasownikiem, takie jak pośrednie obiekty z czasownikami lubią ‘give’. Korzeń *dō - albo w jego bardziej rannym kształcie *deh-miał w jego najbardziej naturalnym zmyśle treść ‘present’ i często unaccompanied przez jakieś nominalne wyrażenie (Lehman).
Nominalne frazy, w który rzeczownik czytuje przyrównany z innym rzeczownikiem, przymiotnik, albo cząstka, podlizują się jedna z najbardziej naturalny typ frazy w SROCE.
NUTA 1. Taki typ frazy występuje w mało nie każdym IE dialekt; cf. Hitt. Attaš aššuš, “the ojciec () good”, Skr. Tváṃ váruṇa, “you () Varuna”, O. Pers. Adam Dārayavauš, “i () Darius”, Lat. Omnia praeclara rara, “all najlepsze rzeczy () rare”, itp. W całych dialektach, jakkolwiek, takie frazy były ograniczane w jego korzyści do specjalnie formalnej korzyści albo, owszem, oni występują bardziej często niż pierwotnie w SROCE. Tak, w łacinie i Germańskich dialektach oni występują w przysłowiach i gadkach, że w Starym irlandczyku; w greckim tym występuje także w dumie i poetyckości. Jakkolwiek, w Bałtosłowiańskich dialektach bezgrzeszna nominalna fraza została zwykłym typem nominalnej frazy, nawet kiedy orzeczenie przysłówek albo przysłówkowy wypadek. Jakkolwiek, taka korzyść, która bardziej czytuje rozciągana w nowoczesnych dialektach (lubią ruskiego) niż w starszych (jak Starych slawistycznych), czytuje rozważona wynik Finno-ugryjski wpływ.
NUTA 2. W biegu czasu nominalna fraza spotrzebowała czasownika; ten rozwój w zgodzie z subiektywną cechą charakterystyczną SROKI i zakończeń których przyszedł doprawić indywidualne markiery kwalifikatora rannej SROKI. Różne dialekty żadne dłuższe nie miały dobitny equational zdaniowy typ. Czasowniki mogą oczywiście być opuszczone przez elipsę. I, wybitnie, w slawistycznych, nominalnych frazach reintroduced, że Meillet zademonstrowałem (1906-1908). Reintroduction prawdopodobnie wynik wpływu od OV języki, takie jak Ugrofińskie. Ten fenomen ilustruje iż syntaktyczne zbudowania i syntaktyczne cechy charakterystyczne ostrożnie muszą być zbadane zanim oni mogą być przypisani do spadku. W Północy Germańskiej zbyt OV cecha charakterystyczna reintroduced, z stratą przedrostków ku końcowi pierwszego millennium (Lehmann 1970). Jeszcze pomimo te dalsze OV wpływy, nominalne frazy muszą być przywdziane dla SROKI.
Są ślady Bezgrzesznych Nominalnych Fraz z orzeczeniem robionym przez skośny wypadek rzeczownika albo przyimkowego mieszanego, chociaż oni nie wspóln do całych Indoeuropejskich dialektów.
NUTA. Oprócz Bałtosłowiańskich przykładów (należnych do Ugrofińskiego wpływu), jedyne jakieś odosobnione przykłady występują; cf. Skr. Havyaír Agnír mánuṣa īrayádhyai, “agni musi być pomodliłem się z ofiarami men”, Gk. Pàr hépoige kaì hálloi oi ké mé timḗsousi, “near mn (są) inny kto [cząstka] pochwali me” (Mendoza).
B. Na przyczepkę do takich rozszerze przez znaczy dodatkowych rzeczowników w nonrequired wypadki, frazy mogli być rozszerzone przez znaczy cząstek.
NUTA. Dla Lehman, trzy subsets cząstek przyszedłem być szczególnie ważny. Jeden z ten zestaw preverbs, taki jak ā. Inny zestaw frazy connectives, takie jak Hitt. Nu. Tercja zestaw wyrażeń kwalifikatora, e.g., SROKA mē ‘ (musi) not’. Dodatkowy subset, połączenia wprowadzające warunki, będą omawiane poniżej w sekcji na zmieszają warunki.
Preverbs rozpoznawczo czytują charakteryzując przez bacznie łącząc z czasownikami i zmieniającą ich treścią. W ich normalnym położeniu oni stoją bezpośrednio przed czasownikami (Watkins 1964).
Ogólnie, tak, Konkordancja rządziła oboma członkami Bezgrzesznej Nominalnej Frazy.
NUTA. Różnoimienny osobisty czasownik i jego uzupełnienia (rządziły przez inflection), Nominalna Fraza pokazała silne zaufanie na Konkordancji między Materią i Orzeczeniem jak definitory rys: oba potrzebowałem tego samego wypadku, i zmierzałem mieć tę samą liczbę i rodzaj.
Kopulacyjny czasownik es tylko potrzebny wprowadzając późną kategorię w ustną morphology, lubią Czas i Tryb. Przeto, kiedy Tryb Indikatiwus, i Czas rodzaju nijakiego (przysłowia bez chronometrażu, albo Prezent z semantycznym nijaki) to jest żadna potrzeba nie skorzystać es.
NUTA 1. Podstawowy kształt nominalnych fraz ma, jakkolwiek, był materią sporu. Jacyś Indoeuropeiści planują iż nieobecność czasownika w nominalnych frazach wynik elipsy i przywdziewają underlying czasownik es-‘be’ (Benveniste 1950). Oni podtrzymują to przybieranie pokazując do żądania takiego czasownika jeśli nominalna fraza w obok czasu trwania; cf. Hitt. ABU.I̯A genzuu̯alaš ešta, “my ojciec merciful”. Owszem, Meillet (1906-1908), poszły przez Lehman i Mendoza, domyślany że nominalne frazy nie spotrzebowały czasownika ale że czasownik może być włączony dla nacisku. To zawarcie może być podparte notując iż kwalifikatory które występowały w SROCE mogli być używane w nominalnych frazach bez czasownika. Jak przykład my możemy zacytować Hittite frazę którą odmowa i imperatyw, 1-aš 1-edani menahhanda lē idāluš, “one nie musi być zły toward inny one”. Jeszcze, jeśli przejście żeby sprecyzować, kształt es mógł być używany, że w Skr. Nákir indra tvád úttaro ná jyyāṅ asti, “no każdy wyżej niż wy, Indra, też nie greater”.
NUTA 2. Na autentyku treść es, od Brugmann (1925) znaczyła pierwotnie “exist” stąd jego korzyść jak kopulacyjny czasownik przez zbudowania w które orzeczenie wyrażają istnienie materii, że w Hom. Gk. Eím Oduseús Laertiádes, “i Odisseus, syn Laertes” (Mendoza). W PASZTETOWYM czasie trwania to byli pozornie inne czasowniki (z podobnymi treściami ‘exist’) który mogli być używane jako copulatives; porównajcie IE bhū, “exist, stawać, grow” (cf. O. Ind. Bhávati, albo jako supletives w Lat. Obok fui, O. Ir. Ba, O. Lith. Búvo, fut. Bùs, O. C. S. Impf. Bease, itp.), Germański wes, ‘live, dwell’.
Najbardziej naturalna budowa wspólnej Indoeuropejskiej frazy składa czasownika, i.e. Wynoszący czynu. W tym, żadnym z ustnych aktorów (Materia i Obiekt) nie musi być wyrażona – materia zwykle nieobowiązkowa, i postacie obiektu jedynego kiedy to czytuje połączone do leksykalnej natury czasownika.
NUTA. Najbardziej stara morfologiczna kategoria, nawet czas, był wyrażany w SROCE wskroś leksykalnej znaczy, i dużo pozostaje występują takiego systemu; cf. Hitt. -Za (odruchowy), modalne cząstki w Gk. I O. Ind., Modalne przeczenie w jakichś IE dialektach, albo naturalna zmiana w intonacji, której majstrowała pytający albo imperatyw declarative fraza – faktycznie, imperatyw braki oznaka jego własna.
Związek między Materią i Obiektem czytuje wyrażany przez wypadek.
To jest żadna jasna morfologiczna różnica między przechodnimi i nieprzechodnimi czasownikami w Proto-indoeuropejskimi.
NUTA. Jakieś Indoeuropejskie dialekty ograniczyły jakieś ustne przyrostki jako transitives (causatives) albo intransitives, że Gk. -En, Gmc. -Io, Lat. -, itp., Póki w jakimś inny preverb połączony z ustnym korzeniem robi podstawowy czasownik przechodni albo nieprzechodni.
Kiedy motywy sprecyzują wyrażane, mianownikowy stosowany wypadek.
NUTA. Wyrażenie materii najbardziej wystające rozciąganie naturalnych fraz włączyć bardziej niż jedno imienne wyrażenie. Prócz tego takiego jasny nadmieniają materii, orzeczenia mogą składać się czasowników odprowadzonych przez dwóch albo bardziej rzeczowników, w wypadkach których uzupełniają treści czasowników (v.i.). Takie zbudowania muszą być odróżnione od włączania dodatkowych rzeczowników czyje szafkowe kształty wskazują przysłówkową korzyść.
Mało czasowniki mandatorily czytują odprowadzone przez dwa rzeczownika.
1. Korzyść celownika na przyczepkę do biernika, że w Skr. Tbhiām enaṃ pári dehi, ‘give j nad do tamtych two’.
2. Instrumentalny i ablatiwus, że Skr. áhan vṛtrám ... índro vájreṇa, ‘indra zgięcie ... Vṛtra z jego bolt’. Skr.tváṃ dásyūm̐r ókaso agna ājaḥ, ‘you nagnałem nieprzyjaciół od domu, O Agni.’
NUTA. Póki dodatek do tych fraz których czytuje wskazany przez rzeczowniki w instrumentalnym i ablatiwie istotny dla treści kwestii w ich kontekście, to nie potrzebuje być włączone w frazie dla syntaktycznych wzglądów.
3. Przyczynowy odprowadzony przez dwa biernika, że Skr. Devn̐ uśataḥ pāyayā havíḥ, ‘make życzący bogów piją libation’.
W takich frazach przedstawiciel-biernik przedstawia obiekt przyczynowego elementu: jako Artur Macdonell ukazałem (1916), w odpowiednim naturalnym zdaniowym tym rzeczowniku by byłam ulegałem mianownikowy, że Skr. Devhavíḥ pibanti, ‘the bogi piją libation’.
Przeto naturalny czasownik w SROCE był na najbardziej odprowadzonej przez jeden rzeczownik, jeżeli nie dodatkowy rzeczownik był dopełniającego albo przysłówkowy.
Nonmandatory szafkowe kształty występują w wielkiej rozmaitości, że mogą być określone od etiud imiennych inflections i ich korzyści. Pięć grup przysłówkowych elementów czytują utożsamiwszy: (1) okoliczność, cel, albo wynikają; (2) czas; (3) miejsce; (4) sposób; (5) znaczy.
1) Dodatkowe szafkowe kształty mogą zwyknąć wskazują Cel, Wynik, albo Okoliczność czynu.
Tak e.g. Instrumentalny w Skr. Mṛḷáyā naḥ suastí, ‘be łaskawy do nas dla naszej studni-being’.
Celownik był zwykle używanego w tym wyczuwają, że w infinitival kształcie Skr. Prá ṇa yur jīváse soma tārīḥ ‘extend nasze lata, soma, dla naszego życia [tak że my możemy przemieszkać długie] .’,
NUTA. Cf. Hitt. Nu-kan mnana-luin kuin DUMU.LUGAL ANA mnuwanza haluki para nehhun, ‘and książę Nanaluiš kto ja nadarz do Nuwanza żeby przenieść message’ gdzie Hittite rzeczownik celownika haluki. (Raman 1973).
Kiedy żywotny rzeczownik czytuje zwinięty, tę korzyść celownika był etykietowany pośrednim obiektem; jak, Skr. Riṇákti kṛṣṇ raṛuṣya pánthām, ‘black noc abdykuje ścieżka do czerwona sun’.
NUTA. Jak te przykłady mogą ukazać, celownik, lubią inne wypadki, musi być wyinterpretowany z odwołaniem do leksykalnych dóbr ustnego elementu.
2) dalszy przysłówkowy pierścień w frazach wskazuje Czas Zjawiska. Wypadki w pytaniu różne, że w Skr. Dívā náktaṃ śárum asmád yuyotam, ‘by dzień i za nas strzeżenia nocy od arrow’.
NUTA. Nominalny kształt dívā, który z zmianą akcentu żaden dłuższy instrumentalny ale przysłówkowy kształt zewnątrz paradygmat, i biernik náktaṃ differ w treści. Instrumentalny, lubią miejscownik, tyczeni do punktu w czasie, chociaż “point” mogą być rozciągnięte; biernik, do rozległości czasu. Differing wypadki przeto opatrują różne treści dla rzeczowników znaczonych dla leksykalnego czasu kategorii.
3) Rzeczowniki wskazujące Miejsce także differ w treści według szafkowego kształtu:
Biernik wskazuje cel czynu, że w Lat. Rōmam īre‘go do Rome’, Hitt. Tuš alkištan tarnahhe ‘and tamten (ptaszki) ja laszuję do branch’ (Otten i Souček 1969: 38 § 37).
B. Instrumentalny wskazuje miejsce “over który czyn extends” (Macdonell 1916: 306): sárasvatyā yānti ‘they idą Sarasvatī’.
C. Ablatiwus wskazuje początkowy punkt czynu: sá ráthāt papāta ‘he spadłem od jego chariot’; i następujący przykład od Hittite (Otten i Souček 1969): iššaz (š) mit lālan AN.BARAš [d] āi, ‘he bierze język żelaza z ich mouths.’
D. Miejscownik wskazuje punkt w przestrzeni, e.g., Skt. Diví ‘in heaven’ albo miejscownik kardi w następującym Hittite przykładzie (Otten i Souček): kardi-šmi-i̯a-na-kán dahhun, ‘and ja uprowadziłem iż [choroba która była] w waszym heart’.
Rzeczowniki z leksykalnymi rysami dla miejsca i dla czasu mogą być używane w tej samej frazie, że w Skr. ástam úpa náktam eti, ‘he odchodzeni za noc do house’. Chociaż obaj rzeczowników w Bierniku, differing leksykalne rysy ołów do różnych interpretacji wypadku. W tędy, inflectional kartelu markierów z leksykalnymi rysami ustąpić szeroką rozmaitość przysłówkowych elementów.
4) Wśród przysłówkowych elementów których najrozmaitszte w zewnętrznych kształtach tamte wiążących do Sposobu. Różne wypadki używane, następująco.
Biernik specjalnie częsty z przymiotnikami, takimi jak Skt. Kṣiprám ‘quickly’, bahú ‘greatly’, nyák ‘downward’.
B. Instrumentalny także używany, w mnogi, że w Skt. Máhobhiḥ ‘mightily’, oraz w pojedynczy, sáhasā‘suddenly’.
Podobny do wyrażenia sposobowego zwyknie instrumentalny ekspres zmysł akompaniamentu: Skr. Devó devébhir ā́gamat, ‘may bóg przychodzą [w takiej drodze że on] odprowadzony przez inny gods’.
C. Ablatiwus zwyknie także wyrażają sposób w połączeniu z ograniczoną liczbą czasowników takich jak tamtych wyrażających ‘fear’: réjante víśvā kṛtrímāṇi bhīṣ, ‘all stworzenia trzęsą się fearfully’.
5) Przysłówkowe wyrażenia Znaczy czytują wyrażane specjalnie przez instrumentalny; jak, Skr. áhan vṛtrám ... índro vájreṇa, ‘indra zgięcie ... Vṛtra z jego bolt.’ zwiniętym rzeczownikiem często wiąże do instrumentu; cf. Hitt. Kalulupuš šmuš gapinit hulaliemi, ‘i dmą nitkę dokoła ich fingers’.
Ożywcie rzeczowniki może także tak używany. Kiedy oni, oni wskazują przedstawiciela: agnínā turváṣaṃ yáduṃ parāváta ugrdevaṃ havāmahe, ‘through Agni my nazywamy od dalekiego Turvasa, Yadu, i Ugradeva’. Ta korzyść liderowała do korzyści instrumentalnej jako przedstawiciel w bezwolnych zbudowaniach.
Fraza była charakteryzowana w SROCE przez wzory Rzędu i przez Wybór.
Klasy wyboru były określane w części przez inflection, w części przez leksykalną kategorię, większość którego była schronieniem.
NUTA. Jakaś leksykalna kategoria była charakteryzowana przynajmniej w części przez formalne rysy, takie jak abstrakcyjne rzeczowniki poznaczone przez-ti -, rzeczowniki w religijnej kuli poznaczonej przez-u - i kolektywy poznaczone przez-h.
B. Na przyczepkę do charakterystyki przez znaczy rzędu i kategorii wyboru, fraza także rozgraniczała przez Intonację dokumentowaną na zmianach w smole.
Do rozległości iż pakowe fonemy SROKI były określane, wysoką smołą mogą być posited, który mogli postać na jednej sylabie per słowo, i nisko smoła, która była nie tak skrępują.
NUTA. Rozmieszczenie wysokiej smoły czytuje określane przez Lehman pierwotnie od jawności w Vedic; teoria tamto to było dziedziczone od SROKI otrzymywana fisza corroboration od Karl Verner demonstracja jego utrzymania do Germańskiego (1875). Tak często zacytowana korelacja między położeniem akcentu w Vedic perfekt i differing spółgłoski w Germańskim pod warunkiem decydująca jawność dla odbudowy SROKI smoła akcent oraz dla Verner prawo, że w perfekt (preterite) kształty korzenia deik -, pokazują.
|
| SROKA | Vedic | O. E. | O. H. G. |
| 1 sg. | Dedóika | Didéśa | Tāh | Zēh |
| 1 pl. | Dedikmé | Didiśimá | Tigon | Zigum |
Słówko było charakteryzowane na jednej sylabie przez wysoki pakowy akcent, jeżeli nie oni enklityka, że, unmarked dla akcentu.
Akcentowane słówko mogło stracić ich wysoką smołę akcent jeśli oni byli umieszczani na specyficznych położeniach w frazach.
Wołacze stracony ich akcent jeśli oni byli medial w frazie albo warunku; i finite czasowniki stracony ich akcent jeżeli nie oni postali wstępnie w niezależnym warunku albo w jakimś położeniu w zależnym warunku w Vedic. Ta ta sama zasada może być przywdziana dla SROKI. Na podstawie dwóch wzorów charakterystyki straty akcentu dla czasowników, wzory charakterystyki intonacyjnej mogą także posited dla IE fraza.
Sądząc na podstawie straty wysokiego pakowego akcentu czasowników w nich, niezależne warunki były charakteryzowane przez zwieńczenie wpadająca smoła. Dla w unmarked porządkują podstawki czasownika wreszcie w warunku.
Warunki, jakkolwiek, który czytują poznaczone czy żeby przenieść nacisk czy żeby wskazać podporządkowanie, nie przechodzą takiego opuszczenia. Oni mogą być odróżnieni z zwieńczeniem
NUTA. Intonacja modelują wskazana przez snadź przeniosła pojęcie emocjonalnego albo dobitnego wyrażenia albo każdego potrzebującego supplementation, że przez inny warunek. Te konkluzje występują podtrzymywane przez wzory w Germańskim aliteracyjnym wierszu. Dla, że dobrze czytuje wiedziane, czasowniki często było umieszczane przez poetów w kwarcie, nonalliterating, metryczno wystające położenie w linie: þeodcyninga þrym gefrūnon,-people's-króle sława my-dosłyszeliśmy, ‘we słyszany sławy króli people’. To plaga czasowników, trzymanych przez metryczną konwencję w Germańskim wierszu, presumably utrzymuje jawność dla IE intonacji modelują. Dla, przez przeciwstawność, czasowniki mogli alliterate kiedy oni postali wstępnie w warunkach albo w podwładnych warunkach; egsode eorlas, syððan ǣrest wearð, on-przeraził mężczyzn od pierwszy on, ‘he struchlali mężczyźni od czasu on najpierw [znajdowany] ’. þenden wordum wēold wino Scyldinga, że-długie-że z-słówkiem on-porządził-przyjaciela-scyldings. Wzory aliteracji w najbardziej starym Germańskim wierszu przeto podtrzymują to konkluzji były derywowane od Vedic akcentuacji co do intonacji Indoeuropejskiej frazy, że robią wzory w innych dialektach.
Wśród takich wzorów przekładanie dla enklity w drugim położeniu w frazie (Wackernagel 1892). Słówko znajdowane w tym położeniu cząstki, zaimki, i czasowniki, które mają żaden akcent w Vedic tekstach. Ta obserwacja Wackernagel podtrzymuje zawarcie że intonacja frazy była charakteryzowana przez inicjał wysoka smoła, z głosem holującym od na końcu. Dla enklitycznych elementów nie byli umieszczani wstępnie, ale raczej oni zajmowali położenia w które bezakcentowe porcje słówka były liczone, że w Skr. Prāvepmā bṛható mādayanti, ‘the zwisające wysokiej radości drzewa me’. Zaimek mā ‘me’, lubią inne takie enklity, charakteryzuje wyrażenie z początkowym słowem; w tędy tym porównywalno do bezakcentowych sylab indywidualnego słówka, że w Skr. Pravātejíriṇe várvṛtānāḥ, ‘ [nosząc] w wietrznym miejscu, tocząc na kościach do gry-board’
Naturalna fraza wtedy składała się nie jedyna jednost