1. Inflection Czasownika czytuje nazwany jego Koniugację.
2. Przez jego koniugację Czasownik wyraża Głos, Tryb, Czas trwania, Osoba i Liczba.
3. Głosy dwaj: Czynny i Środek (albo Mediopassive).
4. Tryby mogą być czterej: Indikatiwus i Imperatyw najbardziej stari, póki Subjunctive i Optative, który świeższy, nie wspólny do całych Indoeuropejskich dialektów.
5. Ogólne Czasy trwania trzej, viz.:
. Prezent
B. Obok albo Preterite.
C. Przyszłość
NUTA. Przyszły Pień ogólnie uwierzył do ukazały się w Późnej SROCE, nie być zdolnym rozciągnąć do jakichś dialektów zanim generał biorą na szynę proto-języków; różnica między Prezentem i Przyszłością czas trwania, jakkolwiek, obopólnie do wszystko IE języki.
6. Aspekty zmajstrowały do trzech:
. Dla nieprzerwanego, nie uzupełniłem czynu, Prezentu.
B. Dla stanu zasięgnąłem od czynu, Perfekt.
C. Dla uzupełniłem czyn, Aoryst.
NUTA 1. To jest jakieś zamieszanie na li Aoryst (od Gk. αορισ03c, “indefinite albo unlimited”) czas trwania albo aspekt. To odbija podwójną naturę aorystu w Starożytnym greku. W indikatiwie, Starożytny grecki aoryst przedstawia kombinację czasu trwania i aspektu: obok czasu trwania, perfektywny aspekt. W innych trybach (subjunctive, optative i imperatyw), jakkolwiek, oraz w bezokoliczniku i (przeważnie) imiesłów, aoryst czysto aspectual, z żadnym odwołaniem do lady szczególny czas trwania. Nowoczesny grek odziedziczył ten sam system. W Proto-indoeuropejski, aoryst był pierwotnie właśnie aspektem, ale przed dwoiną Późnych PASZTETOWYCH dialektów to już było rozciągane jak kombinacją czasu trwania i aspektu, jak w Starożytnym greku, od podobnego systemu występuje także w Sanskrycie.
NUTA 2. Pierwotne treści obok czasów trwania (Aoryst, Perfekt i Imperfektum) często czytują przywdziane żeby dopasować ich treści w greku. Iż, Aoryst przedstawia jednorazowy czyn w obok, patrzał jak discrete wypadek; Imperfektum przedstawia powtórny obok czynu albo obok czynu patrzało jak wyciągnięcie nad czasem, z ogniskiem na jakimś punkcie pośrodku czynu; i Perfekt przedstawia prezent państwowy wynikający od obok czynu. To odpowiada, w przybliżeniu, do angielskiej różnicy między “i ate”, “i eating” i “i mają eaten”, respectively. Nuta iż angielski “i mają eaten” często ma treść, albo przynajmniej silny domyślnik, “i w stanie wynikającym od eaten”, w innym słówku “i teraz full”. Jednaki, “i nadarz letter” znaczy w przybliżeniu “the literę teraz (w stanie bego) sent”. Jakkolwiek, grek, i presumably PASZTETOWY, perfekt, bardziej jędrnie kładzie nacisk stan wynikający od czynu, aniżeli czyn się, i może zasłonić do obecnego czasu trwania.
W greku różnica między prezentem, aoryst i doskonałe czasy trwania kiedy używana zewnętrzna strona indikatiwu (że, w subjunctive, optative, imperatyw, bezokolicznik i imiesłowy) niemal całkowicie jedne z gramatyczny aspekt, nie czasu trwania. Iż, tyczeni aorystu do naturalnego czynu, prezent aby ongoing czyn, i perfekt do stanu wynikającego od poprzedniego czynu. Aoryst bezokolicznik albo imperatyw, dla przykładu, nie odniesie się do obok czynu, i faktycznie dla wielu czasowników (e.g. “kill”) by prawdopodobnie bardziej wspólny niż prezent bezokolicznik albo imperatyw. W jakichś imiesłowowych zbudowaniach, jakkolwiek, imiesłów aorystu może mieć czy tensal czy aspectual treść. To czytuje przywdziane tamtą tę różnicę aspektu było pierwotnym znaczeniem Rannej SROKI “tenses”, aniżeli jakaś faktyczna napięta różnica, i tamten napięty honor pierwotnie był wskazywany przez znaczy przysłówków, że w chińczyku. Jakkolwiek, to postacie iż przez Późną SROKĘ, różne czasy trwania już nabyły tensal treść w szczególności konteksty, że w greku, i w dalszych Indoeuropejskich językach to zostało dominant.
Treści trzech czasów trwania w najbardziej starym Vedic Sanskrycie, jakkolwiek, differs nieco od ich treści w greku, i tak to nie jasne li PASZTETOWE treści odpowiadały akuratnie do greckich treści. M.in., Vedic imperfektum miało treść iż szczelnie do greckiego aorystu, i Vedic aoryst miał treść iż szczelnie do greckiego perfekt. W międzyczasie, Vedic perfekt często indistinguishable od obecnego czasu trwania (Whitney 1924). W trybach innych niż indikatiwus, prezent, aoryst i perfekt niemal indistinguishable od siebie. Brak semantycznej różnicy między różnymi gramatycznymi kształtami w literackim języku często ukazuje się że nieco tych kształtów żadnych dłuższych nie istniał w mówionym języku czasu. Faktycznie, w Klasycznym Sanskrycie, subjunctive odpasiony, że zrobił całe czasy trwania optative i imperatywu innego niż prezent; w międzyczasie, w indikatiwie imperfektum, aoryst i perfekt stawał przeważnie wymienny, i w dalszym Klasycznym Sanskrycie, wszystko trzej dowolnie mogło być doprawione przez imiesłowowe zbudowanie. Wszystko tej postaci rozw odbić zmiany w mówionym Środku Indoaryjskim; wśród obok czasów trwania, dla przykładu, tylko aoryst wyżywał się do rannego Środka Indoaryjskiego, którego później był przesuwany przez imiesłowowy obok czasu trwania.
7. Są czterej IE Ustne Pnie my obdzielimy z w tej gramatyce:
I. Prezent Pień, który daje Prezent z pierwotnymi zakończeniami i Imperfektum z drugorzędnymi zakończeniami.
II. Pień Aorystu, zawsze Obok, z drugorzędnymi zakończeniami, dając Aoryst, zwykle w zerze-stopień, z dialektycznym augmentem i czasem redundancją.
III. Perfekt Pień, dając Perfekt, jedyny później specjalizował się w Prezencie i Obok.
IV. Przyszłość Tamują, innowacja Późnej SROKI.
NUTA. Pod punkt wglądu najbardziej uczniów, wtedy, od tego pierwotnego PASZTETOWEGO ustnego systemu, Aoryst połączony z Niedokonanym Pniem w Bałtosłowiańskim, i dalej z Doskonałym Pniem w Germańskich, Italikach, Celtyckich i Tocharian dialekty. Aoryst, treść uzupełniony czyn, wtedy czytuje odbudowany jak trzeci PASZTETOWY napięty-aspekt, następując głównie odkrycia Starego indianina, grek, i także – mieszany z Imperfektum i Doskonałymi Pniami – łacina.
8. Osoby trzej: Pierwszy, Drugi, i Tercja.
9. Liczby w Nowoczesnym Indoeuropejskie dwaj: Liczba pojedynczy i Mnoga, i to jest jedyna wspólna klasa z nazwiskiem. To czytuje poznaczone bardzo inaczej, mimo.
NUTA. Dual, że w rzeczownikach, li innowacja albo archaizm Późnych Proto-indoeuropejskich dialektów, nie czytuje usystematyzowany w Nowoczesnym Indoeuropejski.
1. Następujący Rzeczownik i kształty Przymiotnika także włączonego w inflection Indoeuropejskiego Czasownika:
Ustne Rzeczowniki istniały w Proto-indoeuropejski, ale to jest żaden jednorazowy wspólny prototyp dla SROKI Bezokolicznik, że oni pierwotnie rzeczowniki które później wciągały ustną koniugację i rozpoczęły się być alternowane jako czasowniki. Są jakieś pomyślne bezokolicznikowe zakończenia, chociaż, że później będą objaśniane.
NUTA 1. To obopólnie do najbardziej IE języków że szczególny szafkowy-kształt (zwykle celownik albo biernik) ustnych rzeczowników namarzło, tak wchodzący ustny inflection i twarzowe bezokoliczniki. Chociaż jakieś zakończenia tamtych pomyślnych precedensów bezokoliczników mogą być odtworzone z jakimś pewniakiem dla SROKI, (później wybranej) dialektyczne szafkowe-kształty nie mogą, że żaden ogólny wzór nie występuje.
NUTA 2. Wspólna praktyka w Proto-indoeuropejskie podręczniki (następują łacińska tradycja) żeby nazwać czasowniki koniugowane w pierwszym człowieku obecnym, e.g. ésmi, ja, dla czasownika es, żeby być albo “being”, albo bhérō (także prawdopodobnie starszy Atematyczny bhérmi), ja niosę, dla czasownika bhértu, żeby nanieść, albo bhérom, nośny.
B. Imiesłowy starsze przymiotniki które później były włączane w ustnym inflection.
I. Najbardziej stary wiedziany Obecny Imiesłów, w-nt.
II. Doskonały Imiesłów, świeższy, pokazuje wielorakie zakończenia, że-ues,-uos,-uet,-uot.
III. Średnie Imiesłowy, innowacja w Późnej SROCE, końcu w-meno,-mōno,-mno; i także nieco w do, nie,-lo,-mo, itp.
C. Gerundium i Absolutive, nie uogólniony w Późnej SROCE, wskazał możliwość albo potrzebę.
2. Imiesłowy używane następująco:
Obecny Imiesłów ma zwykle tę samą treść i korzyść jak angielski imiesłów w-ing; jak, woqnts, powołanie, légents134, czytanie.
B. Doskonały Imiesłów ma dwa korzyści:
I. To jest czasem równowartość do angielskiego doskonałego bezwolnego imiesłowa; jak, tektós34, zacierny, adkēptós, przyjęty, i często ma prosto przymiotnik treść.
II. To używano z czasownikiem es, żeby być, żeby utworzyć statyczny bezwolny; jak, ja woqātós ésti, on czytuje nazwany.
NUTA 1. Jakieś pytania o imiesłowach niełatwo conciled: w łacinie, oni czytują utworzeni z e zakończenie i pnie w ja; w greku, oni czytują utworzeni w o i spółgłoskowe pnie. Grek, z drugiej strony, nieruchome pokazania pozostaje anegdotycznej pełnogłoski w imiesłowach verba vocalia-ājont --ējont -, itp. Łacina doesn’t.
NUTA 2. Statyczny bezwolny nowa niezależna budowa wielu Indoeuropejskich dialektów, nie wspólnych do Późno SROKI, ale prawdopodobnie wspólny ratunek europejskich dialektów, lekko zawiążą się w głowy tłumaczył od Romancy, Germańskich i Bałtosłowiańskich języków do Nowoczesnego Indoeuropejskich jako pomocniczy czasownik do be+ doskonały imiesłów.
C. Gerundive często używany jako przymiotnik implikujący obowiązek, potrzeba, albo przyzwoitość (ought albo musi); jak, iawisdhíjendhos ésti, on musi dolecieć.
NUTA. Czasownik zwykle na końcu frazy, że w łacinie, greku i Sanskrycie. W Hittite, to wyczynia tył cząstki (do siedmiu w następstwie). W Starym irlandzkim tym byłem obajo na początku frazy albo w drugim miejscu po cząstce. Dla bardziej na tym, widzą PASZTETOWĄ Syntaksę w Wyrostku robaczkowym I.
1. W gramatyce, Głos związek między czynem albo państwowym wyrażany przez czasownik i jego argumenty. Kiedy materia przedstawiciel albo aktor czasownika, czasownik czytuje powiedziany będą w Czynny. Kiedy materia pacjent albo tarcza czynu, to czytuje powiedziane będą w Bezwolny.
2. Czynny i Środek (albo Mediopassive) Głosy w Nowoczesnym Indoeuropejskie ogólnie odpowiadają do czynny i bezwolny w angielskim, ale:
. Średni głos często ma odruchową treść. To ogólnie wiąże do czynu czyj obiekt podpada, albo czyn w która materia ma interes albo szczególne współuczestnictwo:
( I) wértetoi, ona/on kolejno (się/się).
(éi) wésntoi, oni strój (siebie).
NUTA. Ten odruchowy zmysł mógł także naniosą zmysł benefaction dla materii, że w frazie “i składana w ofierze koza (dla mojej własnej korzyści) ”. Te zbudowania by mają używany czynny kształt “sacrificed” kiedy czyn był spełniany dla jakiegoś powodu innego niż materia korzyść.
B. Mediopassive z Bezwolnymi zakończeniami (w-r) czytuje odłożony dla własnej specyficznej korzyści w Nowoczesnym Indoeuropejskim, Dynamicznym albo Eventive passives; jak
(Egṓ) bhéromar 20tósdjówilioi, ja stawałem noszony 20 lipca (albo 20 Djówiliī, “20 July”).
Móiros[171] píngetor [172], ściana czytuje malowana albo kogoś maluje ścianę, zapalaną. “the ścienna malatura (bezosobowa oznaka) ”.
NUTA 1. Dynamiczny bezwolny zwykle znaczy iż czyn czytuje robiony, póki statyczny albo stative bezwolny znaczy iż czyn zdążył robiony na punkcie, że to już czytuje robione. Kopytko czytuje otrzymywane w MIE (jak zwykle w Germańskiej, Romancy i Bałtosłowiańskich dialektach) z peryfrazą, zawierają czasownik es,. Następując ponad przykładami:
(Egṓ) gn (a) t/bh (e) rt ésmi 20ósdjówilios, I (f.) Urodziłem się 20 lipca.
Móiros pigtósi (ésti), ściana () [już] barwiony.
I infiks-n utonie zewnątrz Prezent Pień; tak, Imiesłów nie pingtós, ale pigtós. Niemniej, kiedy n część Basica Pień, to pozostaje. Zobaczcie Ustne Pnie dla bardziej wyszczególnia na Nosowym Infiksie.
NUTA 2. Nowoczesne Indoeuropejskie Bezwolne Głoskowe zakończenia (w-r) starsze Bezosobowe i Późne PASZTETOWE Średnie Głoskowe alternatywne zakończenia, znajdowane w Italikach, Celtycka, Tocharian, Germańska, Indo-iranka i Anatolijska, później dialektycznie specjalizowała się dla bezwolny w jakichś tamtych dialektów. Pojęcia underlying nowoczesne IE Passives, chociaż, generał do Północnych dialektów (chociaż inaczej wyjęzyczył się w Germańskim i Bałtosłowiański), i przeto MIE potrzebuje wspólnego tłumaczenia wyrazić to. Dla stative bezwolnej, korzyści czasownika es, żeby być, obopólnie, ale dynamiczne passives mają różne budowy w każdym dialekcie. Ograniczone Mediopassive dialektyczne zakończenia zdaje się tak najlepsze zachowanie opcji tak tradycja i jedność. Zobaczcie §§ 7.2.2 i 7.2.7.3.
C. Jakieś czasowniki tylko czynne, że, ésmi44,, édMi[173], zjadacz, albo dṓmi96, dają
D. Wielu czasowniki środek w kształcie, ale czynnym albo odruchowym w treści. Ten czytują nazwawszy Świadków: jak, kéjai77, skłamałem; séqomai60, następują, itp.
1. Póki IE II miał możliwie jedyny Indikatiwus i Imperatyw, Subjunctive i Optative był dodawany w trzecim rusztowaniu Proto-indoeuropejskim, obu używanym w Prezencie, Perfekt i Aoryście. Nie całe dialekty, jakkolwiek, rozwinęły tamte nowe budowy dalej.
2. Imperatyw zwykle czytuje utworzony z bezgrzesznym pniem, dodając czasem przysłówkowe albo zaimkowe elementy.
3. Jakieś wspólne Subjunctive oznaki m zakończenia pnia-ā,-ē, i-s, ale to bardziej zwykle utworzone z przeciwstawnością Indikatiwus Atematyczny vs. Subjunctive Anegdotyczny, albo Indikatiwus Anegdotyczny vs. Subjunctive Anegdotyczny z podłużaną pełnogłoską.
4. Optative czytuje odróżniony od Subjunctive przez jego charakterystyczny przyrostek-iē/-ī; w anegdotycznych Czasach trwania tym m-oi, i.e. Pierwotnie ten sam Subjunctive przyrostek przydał się do anegdotycznej pełnogłoski-o.
5. Tryby używane następująco:
. Oznajmujący Tryb używany dla najbardziej bezpośrednich oświadczeń i zapytań.
B. Subjunctive Tryb ma wielu idiomatyczne korzyści, że w rozkazach, położeniu, i różnych zależnych warunkach. To często czytuje tłumaczone przez angielski Indikatiwus; często przez znaczy auxiliaries może, może, by, musi; czasem przez (rzadki) Subjunctive; czasem przez Bezokolicznik; i często przez Imperatyw, specjalnie w zakazach.
C. Imperatyw używany dla exhortation, entreaty, albo rozkazu; ale Subjunctive mógł być używany zamiast.
D. Bezokolicznik używany głównie jako indeclinable rzeczownik, że materia albo uzupełnienie innego czasownika.
1. Czasy trwania Indikatiwu mają, w generale, tej samej treści jak odpowiednie czasy trwania w angielskim:
. Nieprzerwanego poczynają,
I. Obecny: bhérō24, ja noszę, ja noszę, ja robię misia.
II. Imperfektum: bheróm, ja peleng.
III. Przyszły: bhérsō, ja wydaję się.
B. Uzupełnionego czynu albo stanu derywowanego od czynu,
IV. Perfekt: (bhé) bhora, ja wydałem się.
V. Aoryst: (é) bheróm, ja wydałem się.
NUTA. Chociaż budowa Aorystu prawdopodobnie była uogólniana w Późnej SROCE, Augment występuje dialektyczny rys tylko w Ind.-Ira., Gk., Ręka i Phryg. To zdaje się że wielkie powodzenie tamtego augmentu szczegółu (podobnego do innych dodatków lubią Lat. Per - albo Gmc. Ga -) zdarzałem się później w proto-językach. Vedic Sanskryt pokazuje iż Augment był nieobowiązkowego, i dla Proto-grek, cf. Mycenaean robią-ke/-pe-robią-ke, Myc. qi-ri-ja-do, Hom. Gk. πριατ03b, itp.
1. Kształty czasownika mogą być odniesione do czterech podstawowych Pni, mogą być nazwane (1) Prezent, (2) Aoryst, (3) Perfekt i (4) Przyszłość.
NUTA. Są jakieś kształty cecha charakterystyczna każdego pnia, lubią przyrostek-n - albo-sko, który dadzą ogólnie Obecne pnie. Ogólnie, jakkolwiek, kształty dają różne pnie jedyne kiedy przeciwstawny do innego.
2. Są jakieś monothematic czasowniki jak ésmi, żeby być, albo édmi, eat– przypuszczalnie pozostaje starszej sytuacji IE II. I są także jakieś ślady świeżych albo nawet nonexistent trybowych opozycji. Żeby otrzymać tę przeciwstawność są nie jedyne redundancj, lengthenings i alternacje, ale także zmiany pełnogłoski i akcent przesunięcia.
3. Są także jakieś inne czasowniki, nie derywowane od okopowego słówka, Denominatives i Deverbatives. Pierwszy czytują derywując od rzeczowników; jak, strówiō, nasyłają, szczypta, od stróu -, budowa; kopytko czytują derywowane od czasowników, że, wédiō, zapowiedzą (od weid-33, wiedzą, patrzą), także baczność, uważają.
NUTA. To nie jasne li te Deverbatives – Causatives, Desideratives, Intensives, Iteratives, itp. –Faktycznie derywaty starszej PASZTETOWEJ okopowizny, albo czytują mrożone pozostaje, formowały przez compounds starszego (IE II albo Ranna SROKA) niezależne czasowniki przydały się do innych czasowników, regarded jak basic.
5. Redundancja inny wspólny ratunek; to składa powtórki korzenia, czy dokompletowują czy abbreviated; jak, sísdō, siadają, poważnieją (także sízdō, że Lat. Sisto, Gk. Hidzein, znajdowany w nísdos/nízdos, gniazdo, wszystko od sed-44, posiedzenie), gígnoskō, wiedzą (jak Gk. Gignosko, od gnō-100), mímnāskō, pamiętają (od mężczyzn-178, myślą), itp.
6. Pełnogłoska Pnia nie ma treść w się, ale to usługi zbudować różne pnie, li anegdotyczne albo semithematic (tamte które mogą być anegdotyczne i atematyczny), przeciwstawny do athematics. Tak, To może zwyknąć przeciwstawią a) Oznajmujący Atematyczny do Subjunctive Anegdotyczny, b) Obecny Anegdotyczny do Niedokonanego Atematyczny, c) Czynny do Środka głos, itp. Czasem akcent przesuwają miejsce usługi stworzyć rozpoznawczą treść, też.
7. Pnie czytują alternowane, że w deklinacji rzeczowników, z pomocą lengthenings i zakończeń (albo “desinences”).
1. Każdy kształt finite czasownik czytuje charakteryzowany dwóch strony:
I. Pień. To czy korzeń czy modyfikacja albo rozwój tego.
II. Zakończenie albo Desinence, składając:
. Oznakowanie Trybu i Czasu trwania.
B. Osobiste Zakończenie.
Tak w czasowniku bhér-se-ti, on naniesie, korzeń bher -, naniesienie, zmienione do anegdotycznego przyszłego czasownika-pień bher-s-e/o -, naniesie, który przez dodatek osobistego nadrzędnika zakończenie-ti staje meaningful bhérseti; zakończenie-ti, w obrocie, składa (prawdopodobnie) czas trwania-znak ja i osobiste zakończenie trzeciej osoby liczba pojedyncza,-t.
2. Ustne zakończenia mogą tak określić Pień czasownika, Czas trwania i Tryb.
Pierwotna seria ukazuje się prezent i przyszły, i-mi,-si,-ti, i 3rd Pl. -Nti najoczywistsze budowy Późnej SROKI. Drugorzędne zakończenia ukazują się Obok; jak,-m,-s,-t i 3rd Pl. -Nt. Subjunctive i optative zwykle czytują poznaczony z drugorzędnymi zakończeniami, ale w subjunctive nadrzędnik desinences czytują zaświadczone czasem. Imperatyw ma Ø albo szczególne zakończenia.
NUTA. Chociaż niełatwo odbudowany, Późno Proto-indoeuropejski miałem już niezależne budowy dla pierwszej i drugiej osoby mnogiej. Jakkolwiek, to byli prawdopodobnie żadne wspólne zakończenia używane w wszystko zaświadczone dialekty, i przeto wybór nie musi być zrobiony dla MIE, v.i.
Oni mogą także poznaczą osobę; tamten ponad znaczą pierwszą, drugą i trzecią osobę liczba pojedyncza i tercja mnoga. Także, z anegdotycznymi pełnogłoskami, oni znaczą głos:-tiactive Sztywny. <-> -Toi Środek Sztywny. <-> -Torpassive, itp.
3. Augment był używanego w południowych dialektach – i.e. Indo-iranka, grek & Armenka – żeby poznaczyć Obok Czasu trwania (i.e., Aoryst i Imperfektum). To było umieszczane przed Pniem, i było składane ogólnie akcentowanego é -, który dialektyczny Graeco-aria rys w Nowoczesnym Indoeuropejski.
NUTA. Jakieś wspólne warianty istniały, jak podłużajcie ḗ -, cf. Gk. η < ē/ā i ω < ō, tak zwane Wackernagel kontrakcje Augmentu i początku ustnego korzenia, którego zdarzały się już przez 2000 BC. Ten różno od tamtych który zdarzałem się w Attyckim greku przez 1000 BC.
4. Nowoczesne Indoeuropejskie ustne zakończenia, że oni czytują utworzeni przez oznakowanie dla trybu i czasu trwania połączonego z osobistymi zakończeniami, mogą być zorganizowani w pięciu serii.
|
|
| CZYNNY | ŚRODEK (albo Środek-bezwolny) | |||
|
|
| Nadrzędnik | Drugorzędny | Nadrzędnik | Drugorzędny | Bezwolny-jedyny |
| Sg. | 1. | -Mi | | |||